Onderwijs

Hogescholen, universiteiten en mbo-instellingen zetten sterk in op verdere digitalisering van het onderwijs, onderzoek en de bedrijfsvoering. Toch blijven de resultaten voor studenten, docenten en de maatschappij achter. Niet omdat de ambitie er niet is, maar omdat veranderinitiatieven los van elkaar draaien, eigenaarschap en verantwoordelijkheden onduidelijk zijn en de verbinding tussen strategie en uitvoering ontbreekt. Tegelijkertijd neemt de druk vanuit wet- en regelgeving en sectorale afspraken toe. De AI Act, NIS2, de AVG, flexibilisering en studentsucces zijn stuk voor stuk vraagstukken die de hele instelling raken en dus niet uitsluitend het domein van IT zijn.

Wat speelt er in het onderwijs?

Onderwijsinstellingen werken hard aan digitalisering, maar de aanpak is vaak versnipperd. Pilots met AI, EdTech en nieuwe tooling zijn er genoeg, maar een gedeelde koers ontbreekt. Faculteiten, stafafdelingen en IT volgen elk hun eigen richting, eigenaarschap is onduidelijk en de student merkt er onvoldoende van.

Daar komt bij dat onderwijslogistiek, zoals planning en roostering, inschrijvingen, keuzeonderwijs en toetsing, voor veel instellingen nog onvoldoende studentvriendelijk is. Flexibel en persoonlijk onderwijs botst met bestaande processen en systemen. En dan is er de toenemende afhankelijkheid van leveranciers en platforms: vendor lock-in en datasoevereiniteit zijn geen abstracte uitdagingen meer, maar concrete risico’s die om een heldere sourcingstrategie vragen.